Skip to content

'Literatuur is een luxe, fictie een noodzaak.'

Gilbert Keith Chesterton (1874-1936)

All Fiction in de media

BoekBlad

Lees dit artikel in Boek & Lezer, de zomerspecial van BoekBlad en BoekenPost  van juli-augustus 2021

De liefde voor de boekhandel(aar) zit diep: ‘Boekhandels zijn mijn lust en mijn leven’

‘Eric Oosthoek, zelf auteur van misdaadromans, vindt in de boekhandel – meer nog dan voedsel voor de geest – ‘een verfrissende, stimulerende en soms corrigerende invloed op de onderwerpen waarover ik schrijf. Vóór corona kwam ik wekelijks in een paar vertrouwde boekhandels, na de eerste lockdown bij hoge uitzondering, en vanaf september niet meer.’

Maar nu, september 2021 mag het weer!’

Illustratie

Je kunt bovenstaand artikel hier lezen.

Interview en voorpublicatie van Kwaad ontwaakt in Bazarow Magazine van 12 juni 2021

Bazarow Banners Blauw V6 C1
De proloog uit Kwaad ontwaakt

“Minder, minder, minder!” De enthousiaste groep aanhangers scandeerde de leuze steeds sneller. Maart 2014, het leek een eeuw geleden. Nog steeds voelde Alec hoe zijn hart sneller begon te kloppen toen hij de tevreden reactie hoorde: “Nou, dan gaan we dat regelen.” Vier jaar lang stilte, vier jaar lang was er niets gebeurd. De samenleving verloederde steeds verder. De politiek kwam niet verder dan domme kreten. Den Haag liet zijn eigen bevolking in de steek, nam onrechtvaardige besluiten, de politici verloren hun moreel gezag. De media hadden het voortdurend over verdraagzaamheid en verantwoordelijk zijn voor een ander. Welzijnswerktaal over onderlinge solidariteit, een normaal mens kon daar niets mee. Ethiek en moraal was voor mietjes. Eigen volk eerst, Nederland voor de Nederlanders.

‘Verberg je mes achter een glimlach.’ Hijzelf deed er tenminste wat aan. Bescheiden, maar toch. Iedere actie, elke kogel betekende eentje minder. Gewond, dood, of op de vlucht, terug naar huis. Alec telde ze dagelijks, de parasieten, de gelukszoekers, de criminelen. De vreemdelingen. Het werden er teveel.
Het hoge geschreeuw van een pauw weerklonk door het park. Het laatste oordeel. Hij stond stil, staarde over het water en wachtte tot het zover was, tot de grote wijzer op zijn polshorloge de twaalf zou raken. De efedrine begon te werken. Hij was helder, voelde zich alert, klaarwakker en actief.
De vorige keer dat Alec de jonge Marokkaan zag wist hij het zeker. Eentje minder. Deze. Een loverboy, aan het begin van een carrière in de Mocro-maffia. Zo’n kaal, opgeschoren hoofd, bovenop zwart stekeltjeshaar. Zwart leren jack. Goed gekleed. Versace. Afgetraind. Dit was de zoveelste keer dat hij hem zag in deze wijk. Nu voor de derde keer met hetzelfde meisje. Blond, een jaar of achttien. Beetje ordinair. Een bereidwillige hoer, de liefde voorbij, Alec verachtte dat soort meiden. Altijd op hetzelfde bankje, aan de rand van de vijver, in het midden van het park. Avondmensen. Zij woonde vast in de buurt, hij niet natuurlijk. Nu ging het gebeuren. Nog honderd meter. Dan was er weer een minder. De zon was net onder. Tegen negenen.
De twee zoenden innig, geheel verloren in elkaar. Haar witte handen lagen losjes op zijn rug en zijn schouder. Lange, fel roodgelakte nagels.

Dertig jaar geleden had Alec ze voor het eerst gezien, soortgelijke nagels. Hun gezin reed in een goedkope huurauto door het hete Spaanse binnenland, op weg naar Madrid. Het gezin ging naar het Prado, moeder had gezegd dat een museum goed voor hen was. Vivien en hij waren nog te jong om te protesteren.
Policía de tráfico. Een verkeersongeluk. Een geschaarde tankwagencombinatie, onder de aanhanger de overblijfselen van een vermorzelde Morris Mini. Uit het wrak stak een te dikke, witte onderarm, een linkerhand, met felrode nagels, een lillende klauw in een verstilde kramp. Meer was er van de bejaarde bestuurster niet zichtbaar. Het beeld was hem altijd bijgebleven, het leven ingehaald door de dood.

Nog zo’n dertig meter. Het moment naderde. Alec liep over de rand van gras, links van het pad. De laatste keer dat hij hier liep maakte het grind teveel lawaai. Nu kwam het aan op kalm blijven, timing en precisie. Hij haalde het wapen uit de zak van zijn regenjas, pakte de Cobra uit zijn binnenzak en schroefde de demper op de loop. Wanneer je maar normaal deed viel het niemand op wat je aan het doen was. Nog twintig meter. Vijftien patronen, één moest genoeg zijn. De hondenriem bungelde rond zijn nek. Hij liep rustig door en mikte op de rug. In het midden moest hij raken, tussen die twee witte handen, links van de thoracale wervelkolom, de bovenste helft van de ruggengraat. Trekkerdruk.
Op het moment dat de slagpin naar voren schoot en het schot afging, deed ze haar ogen open. Voorvoelde, begreep. De kogel raakte de rugwervel van de jonge Marokkaan op het moment dat ze haar vriendje van zich af duwde. Weg, weg van de naderende dood. Ze was te laat. Erger nog, ze had zijn bleekwitte gezicht met de montuurloze bril gezien, ze had in haar geheugen vastgelegd wat hij geheim wilde houden. Het moest. Weer die zachte plof, nu in de borst. Daarna de derde maal, point blank, in het voorhoofd.

Lees ook het interview (“Eric Oosthoek vertelt waar zijn nieuwe boek over gaat.”). Het staat samen met deze proloog in Bazarow Magazine van vandaag, editie 12 van 12 juni 2021.

Deze week in Bazarow Magazine

Bazarow Banners Blauw V6 C1Leermeesters m/v
Wie zijn eigenlijk jouw intellectuele leermeesters? vroeg hoofdredacteur Roeland Dobbelaer. Vandaag staat mijn reactie in Bazarow Magazine.

Wie hebben mij intellectueel het meest beïnvloed en gevormd?

Als enig kind waren dat in mijn vroege jeugd vooral mijn vader en mijn moeder, beiden vanuit een totaal verschillende beleving. Direct na zijn middelbare school begon mijn vader als junior op het kantoor van de uitgeverij van mijn grootvader. Een ander keuze was er niet, hij was beoogd opvolger. In de eerste drie jaar van zijn jonge werkzame leven deed hij ervaring op als assistent-corrector van de encyclopedie. Hij leerde systematisch werken, begon bij de A en bracht het tot en met de C… De steeds slechter wordende relatie met zijn vader zorgde voor een definitieve verwijdering. Hij vertrok voor langere tijd naar het buitenland en zijn toekomst als uitgever verdween achter de horizon. Tot zijn dood waren fundamentele nieuwsgierigheid hoe alles in elkaar stak en honger naar feitenkennis zijn belangrijkste drijfveren. Op het lezen van fictie heb ik hem nooit betrapt.

Voor mijn moeder waren romans juist wél belangrijk. Voor haar betekende het lezen van fictie een vlucht uit de werkelijkheid. Zij leerde mij hoe belangrijk fantasie en dromen kunnen zijn voor je ontwikkeling. Mijn moeder nam mij ook voor het eerst mee naar de openbare bibliotheek en stimuleerde mij om daar vanaf die keer iedere woensdagmiddag twee boeken te halen.

In de vierde of vijfde klas van de lagere school leerde ik het werk van Karl May kennen. Dikke, gebonden avonturenromans uit het einde van de negentiende eeuw. In de bibliotheek vielen ze onder jeugdliteratuur. Ik begon met de verhalen over Winnetou en Old Shatterhand. Later kwam daar de tweede serie bij, over Kara Ben Nemsi en Hadj Halef Omar. Mijn vader vertelde mij twee autobiografische gegevens waardoor mijn bewondering voor de research en de fantasie van de schrijver nog verder steeg.

May, geboren in de voormalige DDR, was de eerste vier jaren van zijn leven blind door een oogziekte. Daarbij kwam dat hij zijn verhalen thuis en in de bibliotheek schreef, en pas ná het voltooien van de twee series voor het eerst naar het Midden-Oosten (1899) en de Verenigde Staten van Amerika (1908) reisde.

De jongere zus van mijn vader, mijn tante, woonde bij ons in de buurt. Zij bleef een uitgeversdochter, woonde in een huis vol boeken en leerde mij te genieten van volle boekenkasten. Ze bracht mij bij dat ook foto- en kunstboeken een verhaal vertellen, niet met woorden maar met beelden. “Boeken zijn goud waard, je leert ervan en ze beschermen je tegen de grote, boze buitenwereld.” zei ze, en dan lachte ze hartelijk.

Later was vooral mijn docent Nederlands op de middelbare school voor mij belangrijk. Wim Bot leerde ons houden van taal, lezen en boeken, in die volgorde. “Lezen leert je andere mensen te begrijpen.” Hij vergat soms expres les te geven en las eindeloos voor uit boeken die hij belangrijk vond. Met z’n allen ‘Vondel doen’, leren wat een ‘lichtekooi’ is (een vrouw die makkelijk met mannen het bed deelt: ‘licht-te-kooi’). Ook was daar mijn docent geschiedenis, H.J. Hansen, die mij leerde hoe belangrijk historisch besef was als je je ooit wilde bezig gaan houden met cultuur. De toon van zijn lessen ‘denken in perspectief’ staat mij nog steeds bij. Het gaat er niet om dat je feiten moet weten, het gaat erom dat je weet waar je ze kunt vinden.

Vanaf het begin van mijn studie aan de Toneelschool in Amsterdam in 1968 waren naast de toenmalige directeur Jan Kassies, Fons Eickholt, docent dramaturgie en Fenna van den Burg, docent ‘maatschappelijk bewustzijn’ mijn belangrijkste leermeesters. Het waren de tijden van Actie Tomaat en de Notenkraker. Fons Eickholt, oprichter van De Engelenbak en de Melkweg, en bevlogen maker van spraakmakende en geëngageerde voorstellingen die nauw aansloten bij de politieke actualiteit, was een van de mensen die mij leerde op het snijvlak te werken van cultuur en actualiteit. Fenna van den Burg, politicologe, gepokt en gemazeld sociaal-democrate en een van de oprichters van Nieuw Links, leerde me nog beter kranten lezen.

Daarna, voor mijn afstuderen, waren de regisseurs waar ik stage mocht lopen waardevolle leermeesters, zoals Hagen Mueller-Stahl, in die tijd directeur van de Schaubühne aan de Halleschen Ufer in Berlijn, en William Gaskill, artistiek directeur van het Royal Court Theatre.

Later, toen ik dramaregisseur was bij de Publieke Omroep, volgde er een lange rij schrijvers, ondermeer Eli Asser, Henk Bernlef, Jeroen Brouwers, Adriaan van Dis, Maarten ‘t Hart, Robert Long, Ischa Meijer, Ward Ruyslinck, Peter van Straaten, Willem Wilmink en Jan Wolkers. Dank aan hen en alle anderen die mij leerden nog meer te houden van de kracht van taal en de magie van verbeelding.

Deze bijdrage staat in Bazarow Magazine, editie 10 van 22 mei 2021.

Interview in Bazarow Magazine

Bazarow banner Dood in opdracht
‘Dood in opdracht’ kreeg ⭐️⭐️⭐️⭐️ in Bazarow Magazine…

10 VRAGEN VOOR DE SCHRIJVER, ERIC OOSTHOEK

Over de achtergrond van de serie

1. Severyn & Govaert is gebaseerd op waargebeurde zaken. Hoe gaat dat researchproces in zijn werk?
‘Mijn eerste speelfilmscenario ging over een gijzeling die zich eind jaren tachtig in Nederland afspeelde. Ik heb toen veel met betrokkenen bij politie en justitie gesproken. Die interesse voor waargebeurde zaken is steeds verder gegroeid. Nu, voor Severyn & Govaert, selecteer ik per deel een thema dat mijn belangstelling heeft. Ik lees veel over het betreffende onderwerp, documenteer en praat met deskundigen. Daarnaast loop ik sinds 2017 verdeeld over de tijd een aantal weken per jaar mee met teams van de districtsrecherche van de Nationale Politie, met een vrouwelijke officier van justitie en met andere specialisten. Veel vragen stellen over het hoe en waarom van de dagelijkse praktijk, en wat dat met iemand doet. Luisteren naar de achterkant.’

2. Hoe reageren betrokkenen daarop?
‘Je moet vertrouwen winnen, én verdienen. Betrouwbaarheidsonderzoek ondergaan, geheimhoudingsverklaring ondertekenen, persoonsgebonden informatie voor jezelf houden. Als je oprecht en consequent interesse toont voor de vakmatige én de persoonlijke kant van het werk krijg je veel terug.’

3. Hoe ga je om met die vertrouwelijkheid?
‘Alle karakters in Severyn & Govaert bestaan alleen in mijn hoofd. Iedere overeenkomst met bestaande figuren is toeval. Ze hadden werkelijk kúnnen bestaan. Niet alles is gebeurd zoals beschreven. De verhalen hadden zich wél zo kunnen afspelen, vrijwel alle feiten en gebeurtenissen komen uit bestaande strafdossiers.’

Lees hier het hele interview in Bazarow Magazine, verschenen in editie 34 van 17 oktober 2020.

VN Detective & Thrillergids 2020: ⭐️⭐️⭐️

VN Detective & Thrillergids 2020Donderdag 28 mei verscheen de nieuwe VN Detective & Thrillergids met alle thrillers van het afgelopen jaar, voor liefhebbers hét complete naslagwerk voor spannende boeken.
Onder verdenking, deel 1 van Severyn & Govaert kreeg een prachtige score van drie sterren.
‘Oosthoeks kennis van waargebeurde politiezaken levert een waarachtige beschrijving van onderzoek en procedure op.’

All Fiction in BoekBlad Magazine – 1 mei 2020

‘Uitgeven, een kwestie van volhouden.’

Eric Oosthoek (1948) regisseerde sinds 1977 voor diverse Nederlandse publieke omroepen een groot aantal dramaproducties en televisieseries. Het vertellen van verhalen doet hij sinds vorig jaar ook als schrijver van misdaadromans. Die brengt hij zelf op de markt, omdat hij hecht aan zelfstandigheid. ‘Ik geef uit in eigen beheer omdat ik wil dat inhoud en vormgeving van mijn boeken worden zoals ík dat bedacht heb.’BoekBlad April Mei 2020Verhalen vertellen is mijn passie, altijd geweest, als theatermaker, als drama-regisseur, als scenarioschrijver, als fictieschrijver en als uitgever. Van de eerste keer dat ik tijdens mijn studietijd een toneelstuk uit het Amerikaans-Engels vertaalde, tot de radiodramaserie die ik kortgeleden in opdracht van AVRO-TROS schreef, ging het om het vertellen van verhalen. Het is een passie, net als de afgewogen vormkeuze voor ieder project. Theater, film, televisiedrama: beeld en geluid. Boeken: taal en tekst. Spannender combinaties zijn er voor mij niet.

Authenticiteit
Een heftige toneelervaring had ik op mijn vijftiende. Who’s afraid of Virginia Woolf met Ank van der Moer en Han Bentz van den Berg kwam aan als een mokerslag. Jaren later, bij de Amerikaanse speelfilm Kramer vs. Kramer, rolden de tranen over mijn wangen. In beide gevallen had ik het gevoel dat het over mij ging. Ik heb dertig jaar televisiedrama gemaakt om dat soort emoties bij kijkers op te roepen. Het verlangen is gebleven om verhalen die ertoe doen zélf te kunnen vertellen.

Kernwoorden daarbij zijn voor mij: dichtbij, emotie, inhoud en vorm. Je moet bij jezelf blijven. Authenticiteit is belangrijk. Een verhaal moet iets teweegbrengen bij de lezer. Ik wil werk en persoonlijk leven van de karakters in de serie die ik schrijf, combineren met actuele, maatschappelijke thema’s. Severyn & Govaert, een negendelige serie over het werk van politie en justitie gebaseerd op waargebeurde zaken, moet ontspanning brengen, uitnodigen tot reizen in je hoofd. Elke dag kom ik nieuwe onderwerpen tegen, op internet, in de krant of op straat. Dat blijft doorgaan, verhalen zijn er altijd, en fantasie kun je trainen. Fictie is dé manier om de nauwelijks te verteren werkelijkheid te verdichten tot hanteerbare proporties.

Schrijven
‘Wanneer je de werkelijkheid gebruikt, moet die kloppen.’
Jan Brokken

Personages bedenken en karakters ontwikkelen, thema’s kiezen, een seriestructuur en verhaallijnen construeren, het is het eerste wat je doet bij de start van zo’n serieproject. Per deel staat daarna de inhoud voorop: wie, wat, wanneer, waar, waarom en hoe. Pas als het antwoord op die vragen duidelijk is begint het echte schrijven: van feiten fictie maken en vooral het spelen met taal. Voor mij is dat een van de plezierigste onderdelen van het schrijven.

Zo ontstaat het onderliggende verhaal van Maarten Severyn en Lydia Govaert. Hoe is het om in deze steeds harder wordende maatschappij rechercheur en officier van justitie te zijn? Om het rechtsgevoel in onze samenleving te vertegenwoordigen? Om te werken in organisaties waarvan het functioneren regelmatig ter discussie staat? Wat doet het bestrijden van de georganiseerde criminaliteit als mensenhandel, kinderporno en drugsgeweld met je persoonlijk leven?

Het aantal moorden in Nederland blijft gestaag dalen. Tegelijkertijd neemt het aantal gewelddadige afrekeningen in het criminele milieu juist toe. De vaak jonge schutters kunnen nauwelijks overweg met de zware, automatische wapens die ze gebruiken. Ze schieten in het wilde weg en vergissen zich regelmatig in hun doelwit. Wat doet dat met mensen die daar beroepshalve mee te maken krijgen? Verandert dat hun kijk op de samenleving?

Een zaak van lange adem
Mijn grootvader was uitgever, het zit in mijn bloed. Ik geef uit in eigen beheer omdat ik wil dat inhoud en vormgeving van mijn boeken worden zoals ík dat bedacht heb. Niet volgens de sjablonen en ongeschreven wetten van commercieel denkende uitgeefconcerns. Ik hecht aan zelfstandigheid en een persoonlijke aanpak, wil afwijken van het reguliere aanbod. Een eigen uitgeverij, All Fiction, geeft me die mogelijkheid.

Uitgeven in eigen beheer gaat verder dan de beperkte mogelijkheden die self-publishing-platforms kunnen bieden. Een onafhankelijke uitgever houdt vormgeving en presentatie van zijn boeken van drukker tot lezer in eigen hand. Als uitgever ben ik een verlengstuk van mezelf als schrijver. Op die manier kan ik er als geen ander voor zorgen dat mijn verhalen in de voor mij juiste vorm bij de lezer terecht komen. Dat laatste is voor mij belangrijk. In mijn toneel- en televisiewerk heb ik idee, vormgeving en uitvoering altijd gecombineerd, dat doe ik in mijn schrijfwerk nu ook.

Voor mijn eerste boek, non-fictie uitgebracht in 1990, heb ik zelf het initiatief genomen, de financiering geregeld en in samenspraak met de uitgever het uitgangspunt voor de marketing bepaald. Dat was in die tijd nog mogelijk. Er zijn in twintig jaar tijd meer dan 15.000 exemplaren van dit Basisboek televisie maken verkocht. Er is sindsdien veel veranderd, toch heb ik dat uitgangspunt nooit losgelaten. Nog steeds probeer ik het fundament onder mijn projecten zoveel mogelijk zelf te bepalen. Ik ben nu weliswaar officieel uitgever met een logo, een CB-aansluiting en een boekhouder, ik ervaar dat niet zo. Veel meer voel ik me boekenliefhebber, boekverkoper en vooral boekensjouwer.

Boekhandels en uitgevers vechten om de digitalisering te overleven, het dwingt met name de uitgevers om steeds commerciëler te denken. Uitgeefconcerns werken met stringente beperkingen. Redacteuren? Wij werken met freelancers. Ontwerpers? We hebben er drie, daar kun je uit kiezen. Marketingstrategie? De sociale mediacampagne ligt al klaar.

Ik moet niet naïef zijn en denken dat ik alles alleen kan. Delegeren moet, maar ik hou zelf in de hand waar het echt om gaat. Eigen keuzes maken. Inhoudelijk, in de verhalen die je vertelt, zeker ook in presentatie en vormgeving. Natuurlijk wil ik dat Severyn & Govaert goed gaat lopen. Radioreclame, indoor-distributie van posters, boekhandelsfolders, persberichten, in-consignatieverkoop en jaarlijkse inkoopbeurzen, ik ben actief op al die onderdelen.

Tegelijk is de vrijheid om mijn eigen beslissingen te kunnen nemen me ook veel waard. All Fiction focust op faction, een jong genre in de categorie misdaad- en politieromans. Severyn & Govaert is gebaseerd op waargebeurde zaken. Ik probeer lezers te raken met verhalen over wat er om hen heen in de samenleving gebeurt. Steeds meer mensen zullen Severyn & Govaert gaan lezen als ze weten wie ik ben, wat ik wil, en waarom ik doe wat ik doe. All Fiction gaat uit van eigen kracht, het verhaal verkoopt.

Dieuwertje Blok
Als kleine onafhankelijke nieuwkomer is het niet makkelijk een plekje te veroveren in de commerciële markt. De paperbacks gaan goed, maar nog niet hard genoeg. Op internet zijn de recensies positief, zowel bij in het genre geïnteresseerde boekbloggers, als in recensies van individuele lezers. De winacties lopen goed. Mond-tot-mondreclame is de beste reclame die je kunt hebben.

In de eerste maanden na verschijning van Onder verdenking, deel 1 van Severyn & Govaert, bleek dat All Fiction lastig toegang kreeg tot de traditionele media, met name de dag- en weekbladen en de radio, over televisie heb ik het nog maar niet. Het eerste succes was een positieve recensie van Wim Krings in De Limburger, ooit boekverkoper van het jaar en lid van het DWDD-panel. Een tweede bescheiden, maar belangrijk stimulans was dat NBD Biblion 84 exemplaren van Onder verdenking aankocht ten behoeve van de openbare bibliotheken in Nederland.

Digitaal lezen wordt in 2020 – vooral in het genre spanning – een steeds belangrijker distributievorm. Steeds meer mensen lezen inmiddels een derde van hun totale leestijd digitaal.

Ook luisterboeken worden steeds populairder. Eén op de vijf Nederlanders luistert met regelmaat naar een voorgelezen boek. Luisterplatforms als Storytel, Kobo Plus en natuurlijk de Luisterbieb bieden uitkomst voor mensen die graag meerdere dingen tegelijk doen. Bij de luisterboeken van All Fiction, gelezen door Dieuwertje Blok, valt op hoe betrekkelijk naamsbekendheid van auteur of uitgever is. Veel boekenluisteraars willen gewoon een goed boek en kiezen blind voor ‘de nieuwe Dieuwertje’, in vol vertrouwen dat háár keuze de juiste is. De samenwerking met Thinium, onze luisterboekenproducent, versterkt dat effect. Zij voelen naadloos de tijdgeest aan, zijn goed in hun vak en houden van boeken.

All Fiction is voor lezers een onbekende naam en dat geldt ook, in iets mindere mate, voor mijzelf. Voor fictie-lezers ben ik als auteur nog niet bekend. Wel hoor ik de laatste tijd af en toe van lezers dat ze mijn boeken kopen omdat ze zich mijn naam herinneren uit mijn televisieverleden. Moeten ze vooral blijven doen!

De verkoopcijfers van de paperbacks en de e-boeken van All Fiction zijn, net als de uitleencijfers van de luisterboeken, nog bescheiden. Mijn hoop en verwachting is dat ze omhoog zullen gaan na de verschijning van Dood in opdracht, deel 2 van Severyn & Govaert. Dat komt eind mei uit, net voor de Spannende Boeken Weken.

Over All Fiction
All Fiction is een onafhankelijke uitgeverij van Nederlandstalige fictie rond het werk van politie en justitie. De dagelijkse opsporingspraktijk vormt de basis voor een reeks eigentijdse misdaadromans gebaseerd op waargebeurde zaken: Severyn & Govaert. Centraal in de serie staan leven en werk van twee Amsterdamse crime fighters, Maarten Severyn, tactisch rechercheur bij de politie, en Lydia Govaert, officier van justitie bij het Openbaar Ministerie. De afzonderlijke delen verschijnen met halfjaarlijkse regelmaat in de reguliere (internet)boekhandel, als paperback, e-book én luisterboek.

All Fiction is lid van de Vereniging van Zelfstandige Uitgevers (VZU) en aangesloten bij De Vrije Uitgevers (DVU). De vertegenwoordiging naar de boekhandel wordt verzorgd door Huub van Aalst Bookservice.

BoekBlad Magazine april/mei 2020, verschenen 1 mei 2020

‘Opnieuw’ in NRC-Handelsblad

Schrijver Eric Oosthoek (71) tuurde najaar 1953 over de Biltse Duinen

Eric Oosthoek in 1953
Fotografie © Wout Oosthoek (1904-1986)
Eric Oosthoek in 2020
Fotografie © Ad Nuis

‘Aan het moment zelf heb ik geen enkele herinnering. Het moet een zondagse wandeling zijn geweest met onze honden Pieter en Roy. Bij hen voelde ik me veilig. Ze leerden mij als enig kind lijfsbehoud. De foto werd, zoals altijd, door mijn vader genomen. Ik hield van verkleden. Vader was tweeëntwintig jaar ouder dan mijn moeder. Ze kenden elkaar uit de oorlog. Hij was eerder getrouwd geweest, had al drie zonen, die ik enkel kende als ‘de jongens’.’

‘Als zoon van de bedenker van de Oosthoek-encyclopedie was mijn vader voorbestemd het bedrijf over te nemen. Hij werd al vroeg het bedrijf uitgegooid. Daarna zwierf hij enkele jaren in Parijs rond. Meer wist ik niet. Het huwelijk met mijn moeder was een jarenlang durend toneelstuk. Vanaf mijn dertiende verdween hij langzaam uit ons leven. Hij sliep elders en richtte zich op zijn projecten, zoals het bouwen van een klavichord of het opzetten van een stichting voor ouderen. Op mijn zeventiende koos mijn moeder voor een eigen bestaan. Ik ging studeren aan de toneelschool. Sindsdien werk ik ook graag in projectvorm. Het bouwen van een huis, een boek, een film: zaken die maken dat je niet aan andere dingen hoeft te denken.’

‘Ik kan niet tegen conflicten. Als die ergens ontstaan, dan loop ik direct weg. Voor mijn omgeving is dat soms lastig. Maar ik verlies mij graag in een andere wereld. Fantasie is een spier die je kunt trainen, hoorde ik ooit. Dat sprak mij aan. Na de regie-opleiding op de toneelschool maakte ik ruim dertig jaar televisiedrama, en ook als schrijver is fictie de kurk waarop mijn leven drijft.’

In hun rubriek Opnieuw maken fotograaf Ad Nuis en auteur Arthur van den Boogaard ‘opnieuw’ een foto en belichten de tijd ertussen.

Opnieuw in NRC-Handelsblad, 13 maart 2020

Onder verdenking in ‘Algemeen Dagblad’

Algemeen Dagblad 22-02-2020Op 22 februari 2020 verscheen deze aanbeveling van Onder verdenking in het Magazine van het Algemeen Dagblad. Wim Krings, bekend in boekenland, blijft het boek promoten (dank je, Wim 😉…)

In 2007 werd Krings uitgeroepen tot beste boekverkoper van Nederland en tussen september 2012 en mei 2014 zat hij maandelijks in het boekenpanel van De Wereld Draait Door, de dagelijkse talkshow van Matthijs van Nieuwkerk.

Onder verdenking in ‘De Limburger’

Wim KringsNog net in 2019 verscheen op 30 december in het regionale dagblad ‘De Limburger’ een recensie van Onder verdenking, geschreven door Wim Krings*, bekend in boekenland.

In 2007 werd hij uitgeroepen tot beste boekverkoper van Nederland en tussen september 2012 en mei 2014 zat Krings maandelijks in het boekenpanel van De Wereld Draait Door, de dagelijkse talkshow van Matthijs van Nieuwkerk.

LEESTIPS WIM KRINGS
Politieroman die bij de keel grijpt

Ik hou er van om boeken te lezen van onbekende schrijvers. Meestal zijn het dan debutanten. Op de een of andere manier weet ik voor mezelf steeds een nieuw pareltje te vinden. Bij dit boek had ik vooraf mijn twijfels. Waarom? Want ik ken het boek niet. De opmaak van het boek vond ik in eerste instantie niet zo prettig. Toch ben ik begonnen, want het verhaal sprak me aan. Na 25 bladzijdes was ik om en greep het mij bij de keel. De schrijver heeft het zich niet makkelijk gemaakt want er lopen drie verhaallijnen door elkaar. Hij weet ze goed uit elkaar te houden en daar waar nodig te verbinden. In volgende delen voeren politieman Maarten Govaert en officier van justitie Lydia Govaert afwisselend de boventoon. In Onder verdenking is Maarten de hoofdpersoon en heeft hij het zwaar: zijn vrouw is overleden door een auto-ongeluk . De dader is gepakt maar Maarten is bang dat hij te snel vrijkomt en gaat zelf op onderzoek uit. Daarnaast moet hij een serieverkrachter opsporen en wordt een Marokkaanse schrijver bedreigd door de geheime dienst van Marokko. Eric Oosthoek weet er een goede politieroman van te maken. Ik ben benieuwd naar deel twee. (…) Dit boek (en serie) verdient een groot publiek.

Onder verdenking | Eric Oosthoek | All Fiction

* Krings is eigenaar van boekwinkel Krings in Sittard.

All Fiction op het web

Vrouwenthrillers.nl
Nynke Koenen, recensent van Vrouwenthrillers schreef op 26-09-2019 op Vrouwenthrillers.nl: ‘Maarten wordt sterk neergezet in Onder verdenking. Een politieman die gaat voor gerechtigheid, maar als hij dat nodig vindt, officiële procedures ook kan loslaten. (…) Rest natuurlijk nog de vraag of het een echte vrouwenthriller is. In eerste instantie zou je deze vraag misschien ontkennend beantwoorden, omdat de hoofdpersoon mannelijk is, maar de lezer wordt zo meegenomen in zijn hoofd en in zijn rouwproces, dat het daarom toch wel gezien mag worden als een vrouwenthriller.’
Lees hier de hele recensie (⭐️⭐️⭐️).

All Fiction op het web

Graag Gelezen
Boekblogger Mieke Schepens uit IJzendijke schreef op 02-09-2019 in haar blog Graag Gelezen: ‘Je wordt meegezogen in het verhaal. Ik heb werkelijk genoten van dit sterke eerste deel uit de serie en kijk uit naar het volgende deel.’
Lees hier de hele recensie (⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️).

All Fiction op het web

LeesKees
Boekblogger Kees van Duyn schreef op 02-09-2019 in zijn blog LeesKees: ‘Onder verdenking is een zeer verdienstelijk en plezierig leesbaar debuut. Het maakt nieuwsgierig naar de volgende delen die alleen maar beter kunnen worden.’
Lees hier de hele recensie (⭐️⭐️⭐️).

All Fiction op het web

Nieuwe Boekenmarkt Utrecht
De ‘Nieuwe Boekenmarkt’ op het Vredenburg in Utrecht, 15 september 2019. Om 11:00 uur verkochten we het eerste exemplaar van die dag (aan de voormalige partner van een rechercheur, cadeautje voor haar ex 😉…)

All Fiction op het web

De Dutch Reading Society
Fransinda Geerts uit Rotterdam schreef in het boekblog The Dutch Reading Society: ‘Onder verdenking is echt een aanrader, gebaseerd op waargebeurde zaken, dat maakte het voor mij wel echt een topper.’

All Fiction op het web

De Boekenfabriek
Anneke van Ieperen uit Gouda schreef op 02-09-2019 in haar boekblog De Boekenfabriek: ‘Onder verdenking is de start van een serie boeken gebaseerd op waargebeurde criminele zaken. Het boek geeft de lezer veel inzicht in hoe er gewerkt wordt bij de recherche en voelt daardoor waarheidsgetrouw.’
Lees hier de hele recensie.

All Fiction op het web

JK Leest
Jan Koster schreef op 20-08-2019 in zijn boekblog JK Leest: ‘Onder verdenking is een verdienstelijke start van deze reeks. (…) Het leest lekker. Er is wel ruimte voor verbetering, hopelijk lukt dat in volgende delen. In ieder geval wel iets om naar uit te kijken.’
Lees hier de hele recensie.

All Fiction in de media

Advertentie in Het Parool van 23 augustus jl.

Advertentie in Het Parool van 23 augustus 2019

All Fiction in de media

Nieuwe website All Fiction

leeg